6 Temmuz 2012 Cuma

YOU SNIVELING HOUNDS!

There are three main reasons why this post is in English. First, i feel like it. Second, i seriously do not give a shit about people who are well beyond their twenties but cannot speak English. And last, someday, some HR person would search me through the internet and i want to give them something interesting.

Today, one of my grandpas died. He is dead now. In any religious perspective, this means he is in somewhere better yet i consider being 'weak in religion' as a strictly important personality trait. So, i am scared.

Experience of being the black sheep of the family -a relatively large one, i must admit, is glamorous. Amount of freedom i achieve is unimaginable by my peers. That is, i always had the luxury to regard myself as an experienced, self sufficient and ambitious person; if there is something i cannot do, it is either i do not want to achieve or i have not put any effort in it yet. Upon that, i enjoy being lost in a fake universe of vanity; given enough time, i believe i am capable of anything, that is, and everything. Beauty of the delusion i live in depends merely to personality traits like being stubborn, ambitious, analytical and batshit angry all the time. However, the idea that i would be dead someday and the power that idea accumulates (by increasing the sum of death count world wide) diminishes my power in great extent. I am completely powerless against a very abstract but common process; time. I spent night over night, imagining my demise in any possible scenario, still i could not come up with a plan. How i would achieve immortality or how i would cheat death is still a mystery but i decided to be a good person and leave a legacy to the people i live by and around.

At that point, i needed to challenge my cynicism, pragmatism and constant boredom to, at least, start treating people kindly. It turned out to be i am an A-class asshole and i have an unredemptable mind-mouth pipeline that supplies shit day and night, four seasons and even in sundays. Problem was that, the personality i built was not built around how i handle tasks through my life but it was embedded into each and every function that i have as a person; an Occam's Razor that slaughtered the people those decrease my efficiency or personification of a little, teenage Marquis de Sade who brought me pain which i secretly enjoy or i enjoy whining about.

I was mad. I cried for someone to discover immortality and i begged for someone to prove that God existed for sure. Civilization did not respond; it continued to swell and move like an arrogant jellyfish. As i rejected the probability that i could be a very good person and be loved, i realized that people handle their life relatively bad; i am not happy and that is okay for i am actually prepared for any of the 'shit hits the fan' situation. I intended to write a manual for people to instruct them about how to manage their lives.

Upon that, i discovered a new truth that crushed me; i have no god damn idea how people live their lives and only fact i know is that they cannot manage it or manage it half-ass. I gone howling mad but as the evolution of lupus proves, howling is not useful unless you wanna mate and my confidence was miles away from mating.

Eventually i decided to make a list of the ideas, judgements, prejudices and rules that i live by. Here is the list, titled as 'rules of my life' and remember with all good will i intended it to be a one hundred point list but i stuck around fifties. If you do not like it at all or if you do not like any of them, you can always suck my balls for i would be a totally different person if i care about what you have to write as comment.

Rules of my life
  1. People do not matter as much as you imagine.
  2. If you believe that intention is more important than result, you will not be able to do anything properly.
  3. Practically anyone that masturbates more than you is less naïve than you.
  4. Death is a serious issue; if one claims that he does not think about death or not scared of it, he is insincere or an idiot.
  5. Being able to be surprised by anything is a major gift.
  6. Having fun or enjoying life is trivial unless you are able to sustain your life.
  7. Life is essentially full of unpleasant things; it is not purposefully evil to you.
  8. Close the tap of the soda tight.
  9. Quantum is not a philosophy; it is a major branch of modern physics.
  10. Do not dampen the toilet paper.
  11. Do not sleep on the common couch if you are naked. If you do, do not sweat.
  12. Coffee is a drug; use it at your own risk.
  13. If two people with different bad personality traits make friends, they will exchange the bad traits first: not that they are corrupt but it is easy.
  14. If you do not exercise and if you are an optimist, you are likely to die in vain.  Change at least one of them.
  15. Tolerance is the ideal combination of pacifism and vanity. Prefer ‘respect’ instead.
  16. Sex is important but not essential.
  17. Money does not talk; it hardly listens. However, it mostly gets the answers.
  18. Never leave the lid of the refrigerator open.
  19. As evolution of humans includes a communicative aspect, trying to express yourself with glares and glances is totally stupid.
  20. To imagine committing a crime is not bad; executing it is debatable.
  21. Confidence is not bad; stupidity is.
  22. If one has ever taken a joke seriously, one probably did not comprehend it.
  23. Health cannot be invested in, but you can invest in resistance.
  24. If one has a hunch, he has to get rid of it and get a straight back.
  25. Carrying as much stuff as you can makes one more mobile and mostly, mobility wins.
  26. No one will put much effort in discovering the good but not yet revealed properties another one has. Period.
  27. If one discovers an attitude-behavior inconsistency in someone, that one should start an epic mockery.
  28. Feed cat food to cats and dog food to dogs; various types of meat are for your children.
  29. Pride is costly; if one is not able to cover it, one should not get used to it.
  30. Looks matter. It is relatively difficult to perceive and evaluate one’s personality compared to perceive and evaluate one’s looks.
  31. Respecting your opponent is a security measure; treating them respectfully is a risk. So, if you cannot outsmart someone, you can still humiliate him.
  32. Snakes, crocodiles, iguanas etc. are not real animals. Frogs, however, are for they have a soft belly despite being cold-blooded.
  33. Sticks and stones can break my bones; seriously.
  34. If local food is weird that place probably legitimized incest, murder, sacrifice etc.
  35. One can never be sure about the existence of God but still shun the nonbeliever.
  36. Threats are the most explicit ways of defining mutual benefit; the rest is not the problem of threatening party.
  37. A profane indifference, moderate to high self-esteem and a passive hatred may aid one in all phases of your life.
  38. One should wash his hands as frequent as one can.
  39. Power does not corrupt; this is a lie that teen anarchists adore. Power only reveals the existing corruption and bigger power reveals bigger. Else, larger the corruption; easier to achieve power.
  40. Speculation in the nature of the god or the universe does not require creativity and intelligence. Financial speculation, on the other hand, does.
  41. Fat people are evil and immoral.
  42. One should not try to plan his luggage unless one is a scientist, engineer or managerial professional. Else, one should focus on understanding how much one can carry.
  43. If one is weak or faint-hearted, he should not read anything about post-modernism. It is sad and it breaks your heart.
  44. Every day, face the sun at least once.
  45. If one does not think of marriage, one just has not met the right one
  46. If one does not like children, one just has not met the right one.
  47. Psychology is not a science that would change the world. It is not a science and it will not change the world.
  48. Have a printer in your home.
  49. Dices and coins have no memory. This does not change the fact that statistics is black magic.
  50. If something is beyond repair, go for experimenting.
  51. An individual’s initial hatred towards another is positively correlated with initial show off of difference between social classes.
  52. Keeping three things and keeping them clean, is essential; hands, teeth and computer.
  53. If you cannot do something, pretend like someone who can do it.
  54. Please humbly accept that faggot is not a bad word from homophobic discourse.
  55. Never trust a woman who says she could not get on well with other women.
Enjoy the show.

16 Ekim 2010 Cumartesi

Repetition is shit and repetition is peace

Hava soğuk, agresif, kalın kıyafetlerinin içi ise sinir bozacak kadar sıcak ve nemliydi. Büyük medeniyetlerin sağladığı bireysellik ve özgürlük hissi, şimdi zihnini kemiriyor, genişliği iki küsür metre ve uzunluğu kim bilir ne kadar olan kaldırımın üzerindeki insanların arasından işerlemeye çalışıyordu. Bu kafalar ve omuzlar denizinde boğulmamak için hızını arttırdı. Yanından geçtiği binalar, üzerine gelen insan kokusu ile nitelik ve niceliklerini kaybediyor, sonsuz grilikleri, evlerinden çıkamdan önce naçizhane bireyler olan insanların saçlarına, boyunlarına, omuzlarına ve yüzlerine işliyordu. Güruh bir kırmızı ışıkta durunca, genç kadın da durdu.

Etrafını saran pek çok insan ile birlikte, tam karşıya bakıyor yığın halinde insanların kolları, sırtları, enseleri, havanın nabız gibi atmasına sebep oluyordu. Üzerinde bir çatı yokken gelen boğulma hissini atabilmek için bir kahve içmeye karar verdi. Işık yeşile dönünce, insanlar, yüzlerce kolu, bacağı ve gözleri olan dev bir böcek gibi, ölmesi dünya üzerinde bir değişikliğe sebep olmayacak yaratıkların yavaşlığıyla krşıya geçtiler.

Kaldırımdan ayrılıp bir gurup masanın arasına doğru kıvrılan beton çizginin önünde yavaşladı. Birbiriyle iyi geçindiğine inanan insaların uğultusu, masaların etrafına yayılmış, alt tarafları oturma eylemiyle kayıp bedenlerin üzerinde asılı duruyordu. Bütün vücutlar, asla yalnız kalmamış insanların taşıdığı yalnız kalma korkusuyla dimdik, bütün yüzler öz güvenle parlaktı. İkili, üçlü, dörtlü arkadaş gurupları masalara yayılmış, yeni gelenden habersiz, sohbet ediyorlardı. Gözü arka masalardaki tek başına oturan yaşlı bir adama takıldı. Gereksiz sosyalleşmek ile şu anda kahveye olan ihtiyacını karşılaştırırken bir garson yanına yaklaştı. “O adam her sabah gelir, her akşam gider. Yanına oturmaktan çekinmeyin. Orda olduğunu farketmezsiniz bile.”

Oturup oturmama kararını vermeye çalışırken çok uzun süre sessiz kaldığını fark etti.  Etrana bakındı. Yanındaki masadaki bir adam , elinde samimiyet silmeye yararyan bir mendille yanaklarını ovalarayarak kıza döndü. “Sükut ikrardan gelir” dedi. Genç kadın yaşlı adamın yanına doğru yürümeye başladı.

Bir baş selamı ile iletişimi çok düşük tutmaya karar vererek, adamın yanındaki sandalyeye yerleşti. Şimdi, menüye bakarken, uzaktan çok yaşlı gözüken adamı kaçamak bakışlarla inceliyor ve aslında yüz hatlarının, yaşlılık belirtir mi belirtmez mi bilinmez, diğer insanlardan ne kadar farklı olduğunu görüyordu. Kambur vücuduna göre biraz büyük olan kafası,bordo hırkasından gözüken açık renk gömlek yakasının içine saklanmış boynun üzerinde, çok şaşırmış insanların ifadesiyle duruyor, çukurlarındaki gözleri, sanki çok yakınıdaki bir kitabı okumaya çalışıyor gibi açılmış bakıyordu. Masanın kenarına dayanmış, telleri eksik bir gitarın sapının gölgesinde, üzerine dünyanın en ucuz kurşun kalemiyle gülen yüzler ve çiçekler çizilmiş bir Freud kitabı duruyor, kadının karşısındaki sandalyede yatan kedinin huzursuz bakışlarını üzerine çekiyordu. Kitabın yanında, oturdukları yerin koyu, vişne ağacı döşemesine ölümcül bir tezatla, üzerinde artıklar olan beyaz bir tabak arasıra kedinin dikkatin çekiyor ama hareket etmesi için bir heves sağlayamıyordu. Yaşlı adam avcı bir hayvan sakinliğiyle “Burada kahve içmeyiniz.” Dedi bir sır verircesine “kahveleri çok kötü.”

Bu şehir, bu insanlar, onu donuk ama sürprizlere açık olarak yetiştirmesine rağmen sakinliğini koruyarak adama ne içmesini tavsiye edeceğini sordu. Kadın, yaşlı insanların vücutalrı yavaş yavaş ölüme yaklaştığı için, onlara lezzetli gelen herhangi bir içeceğin, kendisi gibi genç ve algısı açık bir kişiye çok harika bir tatmin yaşatacağını düşünüyordu. “Sadece bu masaya servis ettikleri bir içecek var.” Yaşlı adam gülümsedi “ Bu yüzden her sabah erkenden bu masaya yerleşirim. İblis çayı derler,  uzak ülkelerin alameti farikasıdır.”

Tanrı’nın gezegenleri döndürmek için yaptığı el hareketleriyle, garson çağırıldı, çay istendi ve kısa süre içinde geldi. Kız çaydan bir yudum aldı. Yaşlı adam mavi-beyaz kareli örtünün üzerinde, bir paket sigara ve bir çakmağı kıza doğru sürdü. “ Günlerden bir gün..” bir karga olanca hızıyla gelip kedinin yattığı sandalyenin arkasına kondu, yaşlı adam üzerinde artıklar olan tabağı kargaya doğru itti. “Günlerden bir gün, yelkenleri açmadan, gemiyi ıslatmadan, dümene değmeden yedi denizi aşan Piri Reis daha gençken, artık nerede bilinmez, taptaze bir gemi batığından siyahi bir kadın çekmiş.  Bu zenci, ateşler içinde kıvranırken, ona üç gün üç gece bakmışlar. Ateş ve ter dolu uykusunda konuşmasından adının Afya olduğunu öğrendikleri kadın hezeyanlarının içerisinde ‘Pasifiko’ adlı bir kıtayı sayıklıyormuş. Uyanıp da hala nekahette yatan kadına Pasifiko’nun yerini sormuşlar. Kadın da, Piri Reis’e kimsenin Pasifiko’yu bulamayacağını ama oraya gitmek istiyorlarsa bir tavsiyede bulunabileceğini söylemiş.”

Hafif hafif çiselemeye başlayan yağmur altındai genç kadın, iblis çayı adlı ne olduğu belirsiz içieceği kesik yudumlarla içiyor, yaşlı adamın hikayesiyle birlikte, vücuduna hiç bilmediği bir sıcaklık yayılıyor yavaş yavaş soyunmasına sebep oluyordu. Bir eliyle bardağı kavramış, diğeriyle atkısını sandalyenin koluna takan kadın heyecanla adam bakarak devam etmesi için teşvik etmeye çalışıyor ama anlamsız bir şekilde konuşmaya korkuyordu.
“Kadının konuşmayı bitirince Piri Reis kahkalarla gülmüş ve söylediği işleri yapamayacağını açıklamış. Kadın ateşi düştüğü halde iki gün sonra durduk yerde ölmüş. Bunun uğursuzluk olduğunu düşünen tayfa cesedi denize atmış. Birkaç gün içinde akıntının ölü, rüzgarın hasta olduğu, pusulaların şaştığı bir yere varmışlar. Piri Reis kendini kamarasına kapatmış, sadece Afya’yı düşünmüş. Sonra kadının tavsiyesine uymaya karar vermiş.”
Yaşlı adam çayından küçük bir yudum alırken, kadının kalbi sağlıksızca hızlı atıyor, gözleri ateşi varmışçasına parlıyordu. Bardağı ağzına götürecek kuvveti kendinde bulamayınca, üzeindeki ceketi de çıkarıp sandalyeye astı. Çayından bir yudum almayı daha becerdi.
“Piri Reis, kadının söylediklerinin anlamsız ve riskli olduğunu bile bile, gemideki bütün yiyecekle bir ziyafet vermiş, Portekizli korsanlardan ve Cenevizli tacirlerden elde ettiği bütün altın, gümüş ve mücevherleri tayfaya eşit olarak dağıtmış, çapayı çekmiş ve dümeni serbest bırakmış. Diğer gemilerde çıkacak huzursuzluklar tayfa, kaptanlarını çok sevdiği ve ondan çok korktukları için hiç belirmemiş. En önemlisi ise kısa süre sonra uzakta bir kara parçası görmeleriymiş.”
“Piri Reis karaya çıkınca yerlilerden birkaçıyla karşılaşmış. Bu yerliler, yeni gelen yabancılardan hiç korkmamışlar. Ama ayaklarının altı kaşınamaya başlamış olan kaptan, insanların misafirperverliğine rağmen hemen gitmek istemiş. Yerlilerin reisi de, kaptana oralarda çok meşhur olan bu çayın bitkisinden yedi fide vermiş.”
“Yerlilerin reisinin anlattığına göre, bu insalar hiç bir durumda şaşırmazmış. İşte herkes şaşırmanın keyfini tadabilsin diye, halktan çok mutlu olan, çok üzülen, çok heyecanlanan veya çok hasta olan insanlara çay ektirmeye başlamışlar. Yıllar geçtikçe, börtü böceğin bitkileri kaynaştırmasındanmıdır yoksa Tanrı’nın işimidir bilinmez, bu çay ortaya çıkmış. Çay insanlara çok büyük bir hayret ve çok büyük bir keyif verirmiş.”
“Memleketine dönen Piri Reis iblis çayı denen bu bitkiden kimseye bahsetmemiş. Evinin bahçesine ekmiş. Altı mevsim sonra bitkilerden sadece bir sağ kalmış. Kimseden habersiz hasat alan kaptan, bu bitkinin çayını içince üzerine basan huzur ve keyfe şaşırarak uykuya dalmış. Rüyasında İnebahtı’savaşını görmüş.”

“Gel gelelim bu çay çeşitli badireler atlatarak, buralara kadar gelmiş. Şimdi benim bir arkadaşım, bu çayı benim için yetiştiriyor. Ben de hergün gelip içiyorum. Çünkü içmezsem mutlu olamam.”

Kız son yudumu da içince biraz öfkeyle bardağı masaya bırakıp adama döndü. “Ama bunu içmeden mutlu olunamıyorsa, siz bana bir kötülük yaptınız.” gözleri kararmaya başlayan genş kadını bu yaşlı mahluğa olan sinir giderek büyüyordu. “Ben şimdi nasıl mutlu olacağım?” Arkasına yaslanıp, yeni ortaya çıkan baş dönmesini engellemek için şakallarını ovma koyuldu.

Adam bilinci yavaşça uzaklara giden kızın güzel boynunu ve saçlarını severek konuştu. “Sana az önce bu lazımdı, sen mutsuzdun. Daha önceden mutlu da oldun, mutsuz da ve ilerde ikisi de tekrar edecek. Ama şu zamanda ve şu yerde, eğer masa, sigara, gitar, kedi ve kitap varsa, ben varsam sana lazım olduğu içndir.” Etrafın daha da karardığını fark eden kadın bayılmaktan korkmaya başladı. Elleri uyuşur ve görüşü karararak daralırken gerçeklikten bir cisme ya da bir duruma tutunmayı çok istedi. Gözlerini yaşlı adama dikti. Bayılmadan önce, hüzünle gülümseyen genç bir oğlan gördü.

Alnı duvarın serininde, ayakları battaniyenin sıcak güvenliğinde gözlerini açtı. Pencere camına tıklayarak kendisini uyandıran kargayı kovaladı. Ağlamaya başladı ve genç olmanın harika olduğunu düşündü. Çay yaptı. Çayı içti. Çeşitli yerlere gidip çeşitli insanlarla konuştu ve çeşitli işler yaptı. Aslında o da herkes kadar mutluydu. Yaşlı ama kendinden emin, titremenin ne olduğunu bilmeyen bir el, boş bir sayfa denk gelene kadar önündeki kitabın yapraklarını yırttı. Boş sayfaya küçük bir kalp çizdi.

      * * *

“İşte bu gerçek bir hikayeye daha falza benziyor” dedi İkna XI “ama şimdi kendimizi işimize verelim, fırtına geliyor.”
“Tatmin olduğuna göre, başka bir hikaye anlatmama gerek yok sanırım.” Dedi karga. Hep beraber uzaklara baktılar. Acımasız bir koyuluğa bürünen gökyüzü altında İkna, dalgalara dikide giriyor, büyük eski ve kendinden emin gövdesi ara ara zıplayıp düşerek, denizi dövüyordu. “Aslında...” dedi yengeç korkakça kargaya yanaşıp, kıskaçlarını tıkırdatarak “ şu fırtına işi biraz korkutucu, bence bize bir hikaye daha anlatıp, moralimizi yüksek tutabilirsin.”

Karga, çok önemli bir karar verir gibi güvertenin tahtalarına baktı. Şimdi yengeç, bir ret cevabına kendini hazırlıyor, olası mutsuzluk ve hayalkırıklığını engellemek için debeleniyordu. Büyük, koyu renkli kuş gagasının izin verdiği kadar gülümseyerek bakışlarını ufka çevirdi. “Bir keresinde de şöyle bir olay olmuştu...”

7 Eylül 2010 Salı

Awesomeness Is Not A Personality Trait

Kendisini huysuz bulanların kanaatlerinin tam aksine keyifli, kibar bulanların düşüncelerini bulandıracak kadar saldırgan, orta yol adamı olmayı uç noktalarda başaran delikanlı, gaz pedalını sabit tutuyor, refah vaadetmekten yorulmamış taşra belediyenin yola çizdiği kesik çizgiler, altından akıp gidiyordu.

Çevresini saran irili ufaklı uçurumlardan kaçınmak için itaat ettiği yol kıvrımları, yumuşak bir köşede davetkar bir cebe dönüşüyordu. Bu fırsattan yararlanıp, metropolde yaşlandığına üzülebilmek için, yamaçları süsleyen hırçın ağaçları durarak izlemeye karar verdi; beton sever yetişmiş bir çocuk için, naturalist bir hüzün, gerçek bir nimetti.

Bir yıldız patlar, uzayda bilim adamlarını sevindirecek olaylar gerçekleşir, gezegenler doğar. Bu gezezgenlerin kendi mizaçlarına uygun coğrafi ve jeolojik yapıları vardır. Çeşitli hava olayları sonucu bu gezegenlerdeki kayalar kırılır, kopar, ufalanır; etraflarındaki hiç bir canlının canını acıtamayacak yuvarlak hatlara sahip olur. Bazı gezegenlerdeki akıllı yaratıklar, bu ufak taşları yaptıkları yolların kenarlarına döker. Dünyada bu taşlara çakıl denir. Çakıllar, atlattıkları badirelerdenmidir bilinmez, kişiyi öyle açık fikirlilikle üzerinde tutar ki, çıplak ayakla çakıla basanlar, başka bir yerde veya başka kişilerle beraberken, bir daha asla kabul görmeyeceklerini hisseder. Televizyondan öğrendiği doğa sevgisi içerisinde, açık tenli çehresini daha da genç gösteren kahverengi saçlarını, geleceğe yönelik küçük sosyal kaygılar yaşayarak düzelten genç adam, cebinden bir sigara çıkardı. Öfkeli gözüken meşelerin arasından sıyrılmış bir söğüte, irice bir karga kondu ve meraklı gözlerle sigarayı yakışını izledi.

Kareli gömleğinin ikinci düğmesini açarken, yanında yükselen uçurumun köşesini dönerek ana yoldan ayrılan çakıllar gözüne takıldı. Yarısına kadar gelmemiş sigarasını, kaldırım çiğnemek için tasarlanmış ayakkabısının altında ezip, olası bir keçiyolunun sunacağı mücadeleye doğru seğirtti.

Gri gökyüzü, parlaklığını arttırmış, arka planını oluşturan ağaçların hatları belirginleşmişti. Kedisini izleyen karga, beklenmedik bir kibarlıkla ötüp yükseldi.

Yükselen yamacın ve aşağısındaki uçurumu takip edercesine eğimini değiştiren çakıl yolda yürüken nabzı hızlandı. Sadece elektrik kesilmesinden korkan bu surat, şimdi kuduz bir köpeğin dili gibi kırmızı ve nemliydi. Ahlaki seçimlerden kaçmak için yazı tura atan oğlanların arasında geçirdiği ergenlik bitmiş, yerini uçurumdan düşüp kanlı bir et yığınına dönüşme korkusuna bırakmıştı. Durdu. Hapşurdu. Gülümsedi. Sebebini anlamadığı bir şekilde, yoluna az öncekinde daha emin bir insan olarak devam etti. Stresi yavaşça huzura dönüşen patikanın eğimi yumuşadı, genişliği arttı. Ancak gökyüzü griliğini korumaya devam ediyor, genç adamın yürüdüğü yolun yeni sunduğu güvenlik hissini, sert bir rüzgar ile tehdit ediyordu.

Küçük yol yeni bir açıklığa çıkarken, manzarayı izleyen başka bir insan, medeniyeti yüzüne tokat gibi çarpmıştı. Uzun eteğini sıkı sıkı tutan bir kadın, çalıştığı müzenin kapanmasının yasını tutan, yaşlı, kayıp, korkmuş bir devlet memuru gibi hüzünle şimdi rüzgar altında keyifle silkelenen ağaçların üzerinden, rengi gökyüzüne kayanamaya başlamış denize bakıyodu. Adam yaklaştıkça, kızın diğer elinde bir bardak gördü. Genç kadının, paspal kazağını ve dağılmak için fırsat kollayan botlarını ile oluşturduğu kompozisyona çok aykırı, metal bir termos ayağının dibinde duruyor, sıcaksa şımarık, soğuksa yorgun bir yolculuğun basit anılarını içinde saklıyordu.

Birbirlerine baktılar. Çok kısa bir an her biri, ötekini yüzünü, bakışını, kıyafetini inceledi. Yıllardır öğrendikleri kriterlere göre birbirlerini tehlikesiz olarak işaretledikledinde ikiside gülümsedi. Uzaklarda bir yerde, eşi boğazlana bir erkek tilki, az önce koklamayı bıraktığı dişinin, yavrulara yaklaşmasına izin verdi, bir matematikçi sandalyesinden doğrulup saate baktı ve Freud okuyan yaşlı bir adam gülümsedi.

Adam konuşmadan sigara uzattı. Sağlık belirtemeyecek kadar ince uzun, açık renk ojelerle süslenmiş parmaklar uzatılan sigarayı aldı. Delikanlı bütün testesteronunu toplayıp, artık çığlık atan rüzgar arasında kızın sigarasını yaktı.

Neden sonra kız “O yeminler, kokular sonu gelmez öpüşler...” dedi. Durdu bir rüya hatırlamaya çalışan insanların, şaşkın yüz ifadesini takındı. “Dipsiz bir...” omuz silkti ve gülümsedi. Oğlan “Baudelaire?” diye sormayı denedi, gerçek bir konuşma ilerlemediğini fark eden rüzgar, keyif aldığı sosyal gerginliği arttırmak için yavaşladı ve sustu. “Baudelaire.” Diye onayladı genç kadın. Elindeki bardağı yere attı “Artık kahve içmeyeceğim” dedi, bir veda cümlesi kurmadan uzaklaştı.

Yıllar geçtikçe adam çalıştığı ilaç firmasında yükseldi. Bir ev ve bir araba aldı, Evlendi, çocuk yaptı. Karısını boşadı. Evi çocuklara bırakıp arabayı sattı. Bir karavan aldı. Rüzgarın sert estiği yerleri bulmak için yola düştü, bazen kendisni boğan krem rengi karavanda, gecenin bir yarısı aniden ve sebepsiz uyanınca, çok yalnız insanların ihtiyatsızlığı ile karavandan çıkıp etrafına bakındı. Sigarayı neden bıraktığını asla anlayamadı ve bu, ona anlayamaması için uzun bir ömür verdi.

Kız, modacı olma yolunda ilerlerken, basit konfeksiyon atölyelerini ve terzileri kovaladı, sevmeyi planladığı insan tipini asla sevemeyeceğini anlayınca zengin olmaya karar verdi. Öyle dağınık etekler ve öyle uçuşan saçlar çizdi ki, tasarımları ciddiye alınmadı; yeteneksizliğini kapatmaya çalıştığını sanan denkleri, onu alay konusu yaptılar. Uzak bir tanıdıktan alınan, sıkıntı verici bir borçla işini kurdu. Zamanla çok zengin oldu. Fahişe ruhlu ve avukat ağızlı peyzaj mimarına inat, evinin önüne, basanın ayaklarını acıtan çakıl taşları döktürdü. Bazen beyaz taşları, sahibi gibi karanlık, bir kuş gölgesi kesti. Çok ama çok fazla kahve içti.

* * *

“Ee? Sonra?” dedi İkna merakla, yengeç kıtırdayarak kargaya yaklaştı. Kendini öyküye kaptıran gemi durmuş, heyecanı onu akıntıya güvenmeye itmişti.

“Sonra kız bir dolmuşa, adam da sigarası bitince geri dönüp arabasına bindi, gittiler. Ben de uçmaya devam ettim.” Öyküsünün yarattığı sonuç arayışını fark etmeyen karga, kanat altı tüylerini havalandırmak için kendine dönerken, yengeç ‘anlamlı’ bir bakışma için İkna XI’in neresine dönmesi gerektiğini düşündü. Ama bu sefer İkna baskı yapmaya kararlıydı. “Yani iki insan, alakasız bir yerde karşılaştılar, sigara paylaştılar, ki bunun önemini hala anlamış değilim, sonra konuşmadan ayrıldılar.” Karganın, en azından onaylayan bir tepki vermesi için ona birkaç saniye zaman verdi. Öte yandan karga, adaletli davranmak için diğer kanadına döndü ve az miktardaki açık renk tüyünü havalandırmaya devam etti. “ Ve sen bunu mu bize hikaye diye anlattın?”

İkna, sinirli bir gemi değildi. Ne savaş gemileriyle aylarca beraber bağlanmıştı ki, tek konuları son hız hangarlara girip herkesi öldürmenin ne kadar keyifli olacağıydı. Hayır, İkna kesinlikle sabırlı ve iyi huylu bir gemiydi.

“Asıl fikri kaçırıyorsun.” Dedi karga, sesindeki özgüven, yengecin istemsiz şaklamasını bastırıp uzaklaşmasına sebep oldu. “ Hiç bir uçurumun, Tanrı’nın umursamadığı bir köşesine gidip orada hiç tanımadığın bir insanla sigara paylaştın mı? Ya da bunu yapacak mısın?” İkna kargayı olumlayan bir cevapla konuşmayı sürdürmek istemiyor, sabrına ve iyi huyluluğuna rağmen, bir başkasına ait ve güçlü olduğu sezilen düşünce sürecinden kaçıyordu. “ Hayır, yapmadın ve yapmayacaksın. Yapsan bile asla aynı olmayacak” Kafasını tüylerinin arasında çıkarıp gülümsedi. “Biz, benim büyük, tahta dostum, orada ne olduğu asla bilemeyiz ve bu bence anlatmaya değer.” Yere zıpladı “Yağmur geliyor, belki yine tatmin olmayacaksınız ama benim tam da bu duruma uygun bir hikayem var.”


Not:

  1. Bahsi geçen şiir, Charles Baudlaire'in dilmize 'Balkon' adıyla çevrilmiş olan şiiridir.
  2. Kaynağı daha net belirtmediğim için, beni telif hakkı yasaları ile itip kakabileceğini düşünenler, Google ve WinAmp Shuffle tanrılarının gazabına uğrayacaklardır. Evlerine asla bereket gelmeyecek, ekinleri kuruyacak, hayvanları kısır kalacak, tuvalet kağıtları nemlenecek, buz dolaplarının kapıları kapanmayacak ve kolalarını gazı daima çabuk kaçacaktır.

21 Haziran 2010 Pazartesi

Çiçekli çarşaflar ve kılıç kuşanmanın dayanılmaz hafifliği

Kumanda elinden düştü. Osmanlı kırmızısı tonlardaki oryantal desenli halı, üzerindeki düğmeli, kara, plastik prizmadan huzursuz olmamıştı. Oturma odasının bütünlüğünü sağlayan koyu renkli koltukta gözlerini açtı. Genç kız memesi gibi hevesli çapakların arasından televizyona baktı ve kumandayı düşürdüğünü düşündü. Evrimi seviyorum diye geçirdi aklından. Bu munis akşam için endüstri devrimine teşekkür etti. Başka insanların hayal ettiği dünyalar, sessizce ekrandan akarken yanındaki vişne çürüğü, yuvarlak ve kişiliksiz sehpadan bir sigara aldı, yaktı. Oda geniş tavanına ve kibarca aralanmış pencereden giren akşam üstü havasına rağmen adeta bir hasta odası gibi kendi genişliğine göre dar, boğuk, uykulu ve donuktu.

Bu filmler, bu reklamlar, haberler, bu güzel kapaklı en çok satanlar, küçük entelektüellerin kanı uzun cümleli ince kitaplar kimin eseridir acaba diye düşündü. Bu insanlarda kahvaltı için sucuk kesiyorlar mıdır? Ayakları kokuyor mudur? Akşam gittikleri bir barda garsona kendilerini duyurmak için çırpınıyorlar mıdır?

Sigarasından derin, mutlu, tiryakilerin puan vermek isteyecekleri bir nefes çekti.

Bilinmeye değer olduğuna inandıkları için, kendisi gibi pek çok insanın evine giren bu bilgileri üretenler, ekmeklerini başka bir yerden alıyorlardır diye geçirdi aklından. Odanın kenarındaki kafeste duran karga, telleri gagasıyla tıkırdattı.

Çok küçük bir maliyeti olduğu için kendi hülyalarında gezinmeyi seven, mahallesinin dinginliği sayesinde bu işe sıkça fırsat bulmuş olan adam, sokaktan gelen seslerle irkildi.

Eş çorapların, bir mesaj vermeye çalışır gibi farklı yüksekliklerde durduğu bilekler kıpırdandı, ayaklar usulca kauçuk terliklere girdi ve baş onları pencereye takip etti.

Kalınlığından değil de sürekli hareketinden görüşünü engelleyen bir perdeyi, merakla açarsa kötü bir görüntüyle karşılaşacağı konusunda eğitilmiş olan bir el huzursuzca camın önündeki dalgalanan kumaşı kenara çekti. Dalgalanan insan güruhuna odaklanmadan önce sigarasıyla ilgilendi.

Farklı yaşlarda beş, altı adamın yerde yatan ancak beyefendilerin vuruşlarıyla sürekli kıpırdayan bir vücudun etrafında hareket ettiğini gördü. İnsanlar, genç bir kadını tekmeliyor, sürüklüyor yuvarlıyordu. Akşam güneşi son bir kuvvetle parladı. Açık tenli, ince genç vücutlu kadın mavi gri tonlardaki elbisesinin içinde kendini korumak için çırpınıyor, siyah saçları kadının vücudundan akan kan ve saldırganların saçtığı salyalarla, küçük, diri memelere sahip göğsüne yapışıyordu. Evlerin arasındaki çakıl zemin, en çok zararı veriyor eklem yerleri parçalanmış kadını hem sevgisizce yapılmış hem de özensizce boyanmış bir kukla gibi gösteriyordu. Yüze kapanan kollar hırslı tekmelere, karna çekilen dizler bilinçli olduğuna çok emin, iri adamların sağa sola çekişlerine kurban oluyordu.

Adamın arkasından bir tıkırtı geldi. Umursamadı.

Kalınca olmayan ancak öz güveniyle bu açığı kapatan bir sopa, adalet için çekilmiş gibi gözüken ama kral için inecek bir giyotin gibi, kadını çevirmiş insanlardan birinin çalışmaktan kaslı ve terli, inançlı, saldırgan ve korkmuş kolunda havaya kalktı; odun olmasına rağmen ışığı kusursuzca yakaladı.

Adamın arkasından tekrar bir tıkırtı geldi, o, tekrar umursamadı.

Sopa indi, tekrar ve tekrar. Kalabalık artık öfkelerinin gücünü göstermek için çığlık atamayacak kadar sağlıksız, daha açık bir ifadeyle ölü, kadının etrafından uzaklaşmaya başladı. O güzel, küçük çene şimdi kaymış, bir yanağını bastığı çakıl ve toprak kaplı yola kan akıtıyor, acıya mı korkuya mı bilinmez- dayanmayan bağırsakları halka açık bir alanı kirletiyordu.

Adamın arkasında tekrar baş gösteren ses, hafif bir metalin başka hafif bir metale vurmasıyla son buldu. Merak ve ilgiden yoksun ama güvenlik hissinin taciz edilmesi güdüsüyle dönen adam çoktan kafesten çıkmış karganın hızla pencereden uçup dışarıda bir direğe konmasını hayretle izledi. Karga bir an yerdeki kadın baktı. Sonra uzaklaştı.

Adam koltuğuna küçük ve yetersizlik dolu bir ruh haliyle oturdu. Karanlık çöktükçe, eşyalar büyüdü, gölgeler uzadı. Karga gittiği için çok üzülen adam, saatlerce ağladı.

* * *

"Bu kadar mı?" dedi kargayı şaşkınlıkla dinlemiş olan yengeç. Bu soruyu sormamak için kendini tutmuş olan İkna XI, kargadan gelecek cevaba kulak kabarttı.
"Evet" diye yanıtladı karga " Kadını öldürdüler, ben de o arada kaçtım." Gülümsedi.

"Aslında..." dedi karga "...bir sigara alabilirim."

Yengeç, karga gemiye geldiğinde, kuşların sigara içmiyor olmasına güvenerek kargaya sigara teklif etmişti. Ancak ne karganın gelişi, ne yengecin teklifi ne de kuşların sigara içmiyor oluşu, gemide sigara olmadığı durumu değiştirmemişti.

"Ben denize düşürdüm paketimi." diye karşılık verdi yengeç "Sen de var mı?".

Herkesin yengecin cevabın gönülden inanması ve karganın da sigarasının olmaması sonucu doğan sessizlikte, İkna konuştu.

"Sen nasıl geldin buraya?"

Karga keyifle yanıtladı. "Çok yol yaptım, pek çok da garip olay gördüm" sırıtarak etrafa bakındı. "Durun bir tane daha anlatayım...."

10 Mart 2010 Çarşamba

Triumph of Hungarian Bees

Derdi karanlık değildi. Algılarından çok sezgilerine güvenmeyi öğreneli yıllar olmuştu. Asıl sıkıntısı eylemsizlikti. Kendi varlığı için hiçbir şey başarmadığını fark ettiğinden beri huzursuzdu.

Çıkışı için gerekli yeteneklere sahip olduğuna emindi. Yetersizlikle hiçbir zaman yüzleşmemişti zaten. Kendisini daha fazla tembelliğe iten ismiydi. "Hürriyet", ismin ona verildiği çağlarda dahi çok revaçta bir tartışma konusuydu. Şimdiye kadar konunun rezil insanlarca ve umutsuz bir popülerlik çabasıyla tartışıldığına emindi. Kendisine iyi bir isim bulmalıydı. İnsanların zihnini, gücüyle sarsacak bir isim düşündü. Buldu.

Ağzı olsa gülümseyecekti. Böyle kudretli bir kavramı isim yapmayı düşünenlerin sayısının çok az olacağına karar verdi.

"İkna XI" dedi kendi kendine. Kulağa da hoş geliyordu. Batık gemi ıkındı, sarsıldı, silkelendi ve yüzeye çıkmaya başladı. Pek çok yosun kopardı, bir o kadar da masum balığı korku dolu gözlerle okyanusun karanlığına kaçmak zorunda bıraktı. Su altı dünyasına yıllarca tartışacakları, yarı dinsel bir olay bırakarak suyun yüzeyine vardı.

Dışarıda başarısının görkemine şahit olacak kimse olmaması biraz keyfini kaçırmış olsa da, fikri zihninden iteledi. Birilerinin onu bekliyor olacağına inanmış, denizin dibiden yükselirken, küçük bir konuşma dahi hazırlamıştı.

Kendisine sonsuz gibi gelen bir süre boyunca, kendisine batıyı gösteren güneş hariç yalnız, ne yapacağını düşündü. Sonra sırtında bir kaşıntı hissetti. "Kimsin sen?". Ah, ama hayır diye düşündü. Bu tarz bana yakışmıyor. "Kim var orada?"

Kaşıntı hafifçe hareket etti. Kıç tarafından bir yengeç, kıskaçlarını şaklatarak dümene doğru ilerlemeye başladı. "İyi çıkıştı, patron."

Gemi, hayvanın sesindeki, her zaman kabul görmenin verdiği yapış yapış tonlamayı, yarattığı bulantıyla beraber görmezden gelip, iltifata odaklandı. "Daha önce böylesini görmemiştim." dedi yengeç, "bir çoğu korkup, geri batar."

"Teşekkürler" diye yanıtladı gemi. Sustular. Gemi konuşmanın ilerleyeceğine çok emin olarak teşekkür etmişti. Ama şimdi, sosyal yetersizliğiyle tam da konuşmayı ilerletmesi gereken yerde karşılaşmış, ürkerek susmuştu.

Ancak, geçmişte arkadaşlarına, önceki hayatında sigorta poliçesi satarak yaşadığını söyleyen yengeç, uslu durmadı. "Nereye gidiyoruz, patron?" olduğu yerde heyecanla kıpırdadı. "Bir planın yoksa, Paris'e gidelim. Şahane bir yer olduğunu duymuştum."

"Bir süre keyfime bakmak istiyorum." dedi İkna XI. "Bu yüzden, teklifin çok cazip..." durakladı, düşünür gibi yelkenlerini kıpırdattı. "... sen de kaptan olmalısın çünkü nasıl gidileceğini bilmiyorum."

Anlaştılar. Yelkenler açıldı, çapa çekildi. Gemi gençliğinden hatırladığı bir şehvet ve haz ile ileri atıldı. Batan güneşi sollarına alıp ilerlemeye başladılar. İkisi de Paris'e denizden varılamayacağını düşünmemek için zihinlerini dağıtmaya çalışıyordu. Yengeç çarpım tablosuna girişti, İkna XI şarkı mırıldanmaya başladı. Bu onları on yedi saat oyaladı.

Sıkılan yengeç "Limit" dedi "gerçekten ilginç bir konu..."

Kontrbasın ne olduğuna dair bir parça bile fikri olmayan ama ortamı olsa "Çok güzel alet" demekten çekinmeyecek olan genç adam öyküsüne şimdilik ara vermeye karar verdi.

6 Eylül 2009 Pazar

Bir yetmişlik rica etsem.

Selen, esmer teni ve açık giyimiyle ortamdan eğlence talep etmeyi kesmeyeceğini belli etmiş, masanın etrafındaki diğer temel karar elemanları ise zihinsel savunmalarla tepkisiz kalmıştı. Kıvırcık saçlı ve gömleğiyle gurur duyan gencin kolundan çekti "Haydi, BoomBox'a gidelim". Bira bardağını bariz bir tutku yoksunluğu ile kavaryan genç içinden 'meeeh...' dedi. Ancak Selen'in bir talebinden vaz geçmesi, beş aylık otistik bir çocuğun talebinden vazgeçmesiyle aynı zorluktaydı*. "Hem orada XX** de var."

Sakalını kaşıyan genç, hem o anda hem de bu yazıyı yazarken arkadaşlık kıstaslarını düşündü ve masanın diğer ucunda oturan, kendisine samimi davranan, açık tenli, sakin, fizikçi olmaktan haz alan arkadaşı Burak***'a bakıp yakasını silkti. Nadir ortaya çıkan içten hareketlerin iletişim için yeterli olmadığına inanarak yetişmiş Selen'i ise sadece devam etmemek için çırpınan diyalog ilgilendiriyordu. "Bezdirdi, değil mi?"

"Ben XX'in hayatta yaklaşımındaki neşeden, tam karşılığı ile ondaki childish entusiasm'den etkilenmiştim; doydum." Masaya döndü, dağınıklığından memnunmuş gibi davranmaya alıştığı saçlarını düzeltti. "Ben göbeğinin üzerine cips kasesi koyup, ayaklarını kucağıma uzatıp, sesi kısık bir Kanal D dizisine ya da Var mısın Yok musun?'a saatlerce bakabilecek bir kadın arıyorum."

"Curb your entusiasm diyorsun, değil mi?" dedi Burak bıyığıyla bira şişesi arasında bir yerden. Güldüler; gülmek iyiydi. "Bir üşen, bir daral da nasıl bir insan olduğunu görelim!" daha fazla güldüler. Gençtiler ve konuşmalarının zekice olmadığı konusunda bir cümleye başlamak için nefes alan insanlara kötü davranabilecek kadar zekiydiler, ancak asla yapmayacaklardı çünkü bu fazla enerji gerektiren bir işti.

Açık parmaklı, dirsekten masaya dayalı bir kolun ucunda duran elin, iki konuşmacının arasındaki alana doğru sallanmasıyla ortaya koyulan anlam cümelnin 'elbette, çünkü...' diye başlama ihtiyacını karşılıyordu. "Bir insanın tembelliği önemlidir." dedi boştaki eliyle pembe gömleğinin üzerinden göğsünü kaşıyan oğlan, "Bir insanın neye, neden üşendiği, nasıl bir insan olduğunun anlaşılmasına yardımcı olmaz mı?"

"Üşen de boyunu görelim!" dedi Burak, biraz daha güldüler. Ardından başka bir konudan konuştular.

*Zor; çok zor.
**For practical purposes, her identity is not going to be declared.
***Burak Budanur
Önemli not: Metinde bahsi geçen arkadaşım Selen günlük hayatımızda yukarıda anlattığım şekilde yer tutmamaktadır. Selen zeki ve eğlenceli bir insandır. Metindeki ruhsal yapılanmaya sahip biriyle arkadaşlık yapmam zaten düşünülemez. Seleni bu şekilde yansıtmamın sebebi, anlatmak istediklerimi anlatabilmemi sağlayacak bir durum sağlamak içindir. Hiçbir yanlış anlaşılmaya meydan vermemek için tekrar belirtiyorum; Selen kişisi gerçektir ancak karakteri yukarıdaki metindeki Selen kişisinin karakteri ile alakalı değildir. Metindeki Selen kişisinin karakteri kurgusaldır. Sosyal hayatımdaki herhangi bir Selen kişisiyle alakasını kurmak isteyenler Thor'un çekici altında ezilecek ve zombi Micheal Jackson'ın tacizine uğrayacaklardır.

20 Haziran 2009 Cumartesi

Ode to Psychoactive Drugs

You watched it suffer!

and i watched thou and i appreciated and adored thou.

but thou shall not interfere with the dead or dying,
thus they shall not interfere with thy living,
on rights of Almighty, thou shall not seize,
so, from the dusts none shall rise.

but i watched thou and i appreciated and adored thou.

then i pathetically faced a dying on a marble surface,
we,two mortals, talked and talked ,
and watching it suffer to a carcass,
i wondered, upon us, what powers Almighty had.

and i watched it and i appreciated and adored thou.

i came back to face thee,
and thou said nothing but smiled thou,
i was curious about how thy eyes see,
but already i had seen the wonders, though.

as i watched thou; i appreciated and adored thou.

Trebmle, i said thee,
With what almighty has given thou trebmle,
And with cold, it dawned on me,
To none i know thou resemble,
and i watched thou and i appreciated and adored thou.

thy fingers, long and thin,
thou wrote a name on grey dust,
covered the air, the vanity's sin,
to thy grin i asked where had gone good old faust.

and i watched thou and i appreciated and adored thou.

creeps walking the earth, i sat up straight,
thou finished inscribing and there shone a star,
i gazed up, not knowing what thou had as sleight,
an my eyes met, in the sky, with beauty of morningstar.

and i watched him and i appreciated and adored him.

'Abomination' i said thee,
'thou shall perish!'
on that moment i paid a fee,
and on my words i stopped being lavish.

and i watched thou and as i scared from thou, i adored thou.

in thy hands thou held a mirror,
did it have five corners or seven?
i thought i was running a fever,
but sure it was just, fair and even.

and i watched it and i scared from thou and adored them.

on the mirror i saw clearly,
what shadows dance behind me,
maybe they were creeping on my shoulder,
maybe i was going to be fodder.

and thou moved and i watched thou and i appreciated and adored thou.

thou held out a fiddle and a fiddlestick,
upon what thou offered me a choise,
a choise i could not deny and gave me a kink,
a choice offering alpha or omega, offering thy disguise.

and with awe i watched thou and i appreciated thou.

25 Mayıs 2009 Pazartesi

SE210

Güzel dişi, bir kahve bardağı, yarı dolu bir kül tablası ve bir başka kahve bardağı kadar uzağındaydı. Ona layık bulmadığı nasırlı parmak uçlarının, kızın genç sırtında sadece bilen birinin görebileceği izler bırakacağı bir akşam hayal ediyordu. Sahnedeki kedilerden biri '...is straight, your hair is smooth...' diye usulca inlerken, çevrelerindeki kalabalığın loş mekanda esrikleşmesi sonucu daha da bastıran karanlığın içinde gittikçe parlayan kadın, gerçekten tatlı bir mücadele vaad eder gibi gözüküyordu. Nefes almadan kendilerinden bahsetmelerinden ibaret olan basit süreçte, kahve bardakları çarpışıyor, mavi kıvılcımlar çıkartıyordu.

Kediler etraflarına toplanmaya başladı, bir kısmı sabırsızca masanın ayaklarının etrafında dolaşıyor, başka bir grupsa, çevre masalara tırmanmış, meraklı burunlarını ve insanlardan aydınlığı terddütsüz çalan gözlerini olası çiftin masasında duran haritalara uzatıyordu.

Kahveleri bittiğinde haritalarını aldılar. Yarı saydam iki kağıdı üst üste koymaya çalışırlarken temas eden ellerinden yere küçük çiçekler dökülüyor ve hepsi ayrı bir yüzyılın ilk yağmuru gibi kokuyordu.

Şimdi iki kağıt bir gibi gözüküyor, kendini herkese gösterip nabızları hızlandırıyordu. Işığa kaldırdılar. Bir yangın söndürme tüpü kadar ruhsuz sessizlik, birbirini tutmayan iki haritadan geçen ışığı üzerinde hisseden herkesi sardı.

Hayat bir an öncekinden çok farklı ama yepyeni bir rutinle sürerken, adam bir sigara yaktı. Çiçeklerin üzerinde gezinen kediler üzgünce insanların ayaklarına sürtündüler. Delikenlı saçlarını, başı ağrıyormuş gibi çekercesine düzeltirken masadaki kırmızı düğmeye bastı.

Pısırık bir erkek sesi 'Five minutes to total destruction.' dedi ve sesin sahibi toplanmış bavullarının arasından lacivert fötr şapkasını alıp akşam yemeğinde balık yemeye karar verdi. Kadın ve adam ruhsuzca birbirlerine gülümsediler. Birbirlerini şımarttılar. Ardından uzay istasyonunu terk eden ilk iki kapsüle bindiler. Sahnedeki kediler bir daha asla şarkı söylemediler ve konuşmadılar. Darbe saatlerinde bilinci açık olan insanlar, geceyi rendeleyen miyavlamalarını duydukça huzursuz oldular.

Freud elindeki puroyu yere attı, asık suratı ve pardösüsünün cebindeki elleriyle ortamı terk etti.

30 Mart 2009 Pazartesi

One step further and life does not exist.

Stadyumun ortasındaki güzel erkek ve kadın bedenleri birbirinin üzerinden kayıyor, ter kokuları ve inlemeleriyle kendilerine gereken ortamı yaratıyordu. Ağzının kenarında bir izmarit bulunan, denizci çökmüşlüğündeki adam, gözüne insan yumağında bir durağanlık çarpınca çimleri biçme işine ara verdi.

Sevimlice bir kadın ve gerçekten adama benzeyen bir delikanlı göz göze gelmişler ve durmuşlardı. Bahçıvan hayretle bir sigara daha yakarak izlemeye başladı. İki insan birbirlerine gülümsediler. Heyecandan düşürdüğü sigarasını almak için eğilen adam, doğrulduğunda et kütlesinin önceki devinimine döndüğünü gördü. Ortalama bir hipermetrop ifadesiyle gözlerini kısıp az önce izlediği kişileri aradı. Bulduktan sonra onların kişiler değil de klişeler olduğunu fark etti.

Maalesef ikisi de üzülmemişti. İşi bitince eve gitti, taze fasulye ve pilav yedi. Emekli olunca Avusturalya'ya göçtü. Orada bir kanguruyla karısını aldattı ve bir stadyuma dönüştü. Hiç Kafka okumadığı için çok şaşırdı. Öldü galiba.

7 Mart 2009 Cumartesi

Bu akşam üzümleri evde bıraktım.

Dişi olan, etli, beyaz tenli vücudunu örtülerin altından sabah serinliğine çıkarmadan doğruldu. Hafifçe üzeri açılan erkeğe asla yerini mantık, dinginlik ve huzurun alamayacağı bir şefkatle baktı. Devamlı hayatın umarsızca mükemmel olduğunu anlatan ağzı öpmek için eğildi. Bir kedi çöpü karıştırırken gürültü yaptı, işine giden bir adam sigarasını yere atıp otobüse bindi.

Bu adam ona haytın güzelliğini anlatmaya gelen, her zorlukta kendisine omuz veren bir peygamber mi yoksa sürekli yakın geleceğin haberlerini binbir yalanla süsleyip kulağına fısıldayan sinsi çıkarcı bir kahin miydi?

Bilemedi. Öpmekten vazgeçti. Adamın kendisinden önce uyanırsa kahvaltı hazırlayacağını bildiğinden geri uyudu.